Wieczorem ogród zmienia zasady.
Światło przestaje należeć do słońca. Zostaje na krawędziach liści, na kamieniu nagrzanym przez dzień, na szybie starej szklarni. Cienie wydłużają się między grządkami, a rośliny, które w południe wydawały się zwyczajne, zaczynają odzyskiwać własne kontury.
Melisa rośnie przy murze.
Nie wyróżnia się.
Nie ma kolców. Nie nosi ciemnych jagód ani kwiatów, które wyglądałyby dobrze w księdze zaklęć. Jej liście są miękkie, jasnozielone, trochę pomarszczone. Można przejść obok niej kilka razy i nie zwrócić uwagi.
Dopiero kiedy dotkniesz liścia, ogród na moment staje się innym miejscem.
Na palcach pozostaje zapach cytryny.
Nie owocu zerwanego z południowego drzewa, lecz czegoś bardziej zielonego: skórki cytrusowej, mokrej ziemi, lata i chłodu jednocześnie.
Melisa ma tę szczególną właściwość.
Nie opowiada o sobie, dopóki jej nie dotkniesz.
Jak rozpoznać?
Melisa ma miękkie, jasnozielone, ząbkowane i lekko pomarszczone liście ułożone parami na czterokanciastej łodydze. Po roztarciu liści wydziela charakterystyczny, świeży aromat cytrynowy. Latem tworzy drobne białe lub kremowe kwiaty.
W kuchni
Świeże liście melisy nadają potrawom delikatny, cytrynowy aromat. Sprawdzają się w naparach, lemoniadach, deserach, sałatkach owocowych, syropach i lekkich daniach. Najlepiej dodawać je pod koniec przygotowania lub na zimno, ponieważ wysoka temperatura szybko osłabia ich zapach.
Tradycyjne zastosowania
W dawnym zielarstwie melisę stosowano głównie jako zioło uspokajające, wspierające sen i łagodzące dolegliwości trawienne związane z napięciem. Była składnikiem naparów, nalewek oraz klasztornych mieszanek ziołowych. Tradycyjne zastosowania nie są równoznaczne ze współczesnym potwierdzeniem skuteczności leczniczej.
Co mówi współczesna wiedza?
Współczesne badania nad melisą dotyczą przede wszystkim stresu, snu i dolegliwości trawiennych. Wyniki są obiecujące, ale nadal ograniczone i zależne od rodzaju preparatu. EMA uznaje melisę za tradycyjny roślinny produkt leczniczy stosowany przy łagodnym napięciu, problemach z zasypianiem oraz wzdęciach, podkreślając jednak, że podstawą tych wskazań jest przede wszystkim wieloletnie stosowanie, a nie mocne dowody kliniczne.